گزارش هفتگی محافل ادبی
۲۲ تا ۲۷ آذرماه ۱۴۰۴
هفتهای دیگر از روزگار دلانگیز همراهی با متون ماندگار ادب فارسی سپری شد؛ هفتهای که در آن، شعر و حکمت، روایت و تأمل، در کنار هم نشستند و محافل ادبی را به فضایی برای مکث، اندیشیدن و جانسپاری به کلام بزرگان بدل کردند.
شنبه ۲۲ آذرماه ۱۴۰۴
کلاس «گلگشت سعدی» بهصورت آنلاین و در بستر گوگل میت برگزار شد. در این نشست، استاد دکتر احمد طاهری به خوانش و تفسیر باب هشتم بوستان سعدی با عنوان «در شکر بر عافیت» پرداختند؛ بهویژه بخش چهارم با محوریت «حکایت اندر معنی شکر نعم» و حکایت شماره ۴۱. استاد با نگاهی ژرف، مفهوم شکر را نهتنها در گفتار، بلکه در زیست اخلاقی و رفتاری انسان بررسی کردند و نشان دادند چگونه سعدی، شکر نعمت را به آگاهی، قناعت و مسئولیتپذیری پیوند میزند. در ادامه، عزیزان حاضر در جلسه بخشهایی از این متن دلنشین را قرائت کردند و فضای کلاس، با مشارکت جمعی و همخوانی، حالوهوایی صمیمی و زنده به خود گرفت.
یکشنبه ۲۳ آذرماه ۱۴۰۴
کارگاه «شمیم مولانا» با تدریس استاد احمدعلی شکری برگزار شد. در این جلسه، از دفتر اول مثنوی معنوی، سه بخش پیاپی خوانش و تفسیر شد:
بخش ۱۳۹ با عنوان «در صفت پیر و مطاوعت وی»،
بخش ۱۴۰ درباره وصیت رسول اکرم صلیاللهعلیهوسلم به امیرالمؤمنین علی علیهالسلام در باب تقرب جستن به حق از راه همنشینی با عاقلان و بندگان خاص،
و بخش ۱۴۱ با روایت داستان «کبودی زدن قزوینی بر شانهگاه صورت شیر و پشیمان شدن او به سبب زخم سوزن».
استاد با بیانی روشن و عمیق، پیوند اطاعت، عقل، همنشینی و پشیمانی را در نگاه مولانا تبیین کردند و نشان دادند چگونه حکایتها، آینهای از سلوک انسانیاند. در پایان، شرکتکنندگان نیز ابیاتی از مولانا را خواندند و گفتوگویی پربار و تأملبرانگیز پیرامون مفاهیم مطرحشده شکل گرفت.
دوشنبه ۲۴ آذرماه ۱۴۰۴
کارگاه «نوای پارسی» و نشست شاهنامهخوانی، اینبار در خانهی نصیرنظام برگزار شد. در این محفل صمیمی، استاد بهادر امیرعضدی به ادامه داستان حماسی و جانسوز «رستم و سهراب» پرداختند. بخشهایی از این روایت سترگ با خوانشی شیوا ارائه شد و استاد با تفسیر دقیق خود، به لایههای عاطفی، تقدیرگرایانه و تراژیک این داستان پرداختند. در ادامه، عزیزان حاضر همان درس را بازخوانی کردند و شاهنامه، بار دیگر با صدای جمع، جان گرفت.
سهشنبه ۲۵ آذرماه ۱۴۰۴
در کارگاه «لیلی و مجنون» نظامی گنجوی، استاد احمدعلی شکری به خوانش و تفسیر بخش پایانی این منظومه عاشقانه پرداختند و داستان پررنج و پرشکوه لیلی و مجنون به پایان رسید. پایان این روایت، با حس اندوه، تأمل و شکوه عشق همراه بود؛ عشقی که در کلام نظامی، فراتر از زمان و مکان، به نمادی از فنا، وفاداری و حقیقت بدل میشود.
پنجشنبه ۲۷ آذرماه ۱۴۰۴
هفته با برگزاری دورهمی مشاعره به پایان رسید؛ محفلی گرم و زنده با اجرای لیلا عبیرینژاد و مدیریت محمدرضا رفیعیراد. در این گردهمایی، شعرها دهانبهدهان گشت، حافظهها به یاری هم آمد و لحظههایی سرشار از شور، خلاقیت و همدلی رقم خورد.
این هفته نیز، محافل ادبی با استمرار و همراهی علاقهمندان، نشان دادند که شعر و ادب فارسی هنوز مأمن دلهاست؛ جایی برای آموختن، شنیدن و دوباره به خویشتن بازگشتن.
